Kalenica w dużym stopniu przesądza o trwałości dachu - warto na to zwrócić uwagę i wcześniej przeanalizować różne możliwości jej wykonania!

Kalenica z perzu (Polska)- raczej już nie stosowana, choć spotkać ją można jeszcze na najstarszych budynkach pokrytych strzechą w Polsce. Jej zalety to dostępność materiału (jako chwastu wybieranego z wszelkich upraw polowych) oraz wyjątkowe właściwości - perz zapewniał doskonałą wentylację dachu: poskręcane, zdrewniałe kłącza pozwalały na cyrkulację powietrza i odprowadzanie nadmiaru pary wodnej, a w czasie opadów wchłaniały wodę gromadząc ją w łodygach na zapas, pęczniejąc i tym samym uszczelniając powierzchnię kalenicy.

Kalenica darniowa - trawiasta (Niemcy, okolice wyspy Sylt)
Podobnie jak przy kalenicy wrzosowej na izolację i podkład układa się darń. Kalenica darniowa wymaga profesjonalnego wykonania i podlega renowacji, co 10 lat. W celu utrzymania trawy w dobrej kondycji wskazane jest zraszanie jej za pomocą, zamontowanego na stałe, węża wodnego.

Kalenica z gontów (Polska) - zastąpiła, dawno temu, u bogatszych włościan kalenicę z perzu, zapewniając długowieczność tak pokrytego dachu. Połączone w odpowiedni sposób dwie połacie gontów zachodzących dołem na trzcinę zapewniały jednocześnie szczelność kalenicy, doskonałą wentylację i trwałość tak zwieńczonego pokrycia. Kalenice z gontów, dodatkowo zabezpieczone impregnacją przed ogniem, należą do rozwiązań, które spełniają wszystkie możliwe wymogi, zarówno historyczne, ekologiczne, wentylacji, szczelności jak i przeciwpożarowe. Tradycyjna polska kalenica jest jednym z ciekawszych rozwiązań praktykowanych w strzecharstwie na świecie. Kalenica drewniana jedynie pod względem bogactwa zdobień ustępuje kalenicy tkanej.

Kalenica "tkana", tradycyjna kalenica Wielkiej Brytanii w kilku odmianach, powstała jako efekt wielowiekowego rozwijania technologii krycia strzechą. Stosowana jest do dzisiaj na zabytkowych, wiejskich siedzibach angielskiej arystokracji,  renesans zaś zawdzięcza dużej popularności w Stanach Zjednoczonych. Zasadniczą jej cechą jest rozwinięty do poziomu kunsztu artystycznego sposób zabezpieczania przed rozwiewaniem materiału, z którego wykonana jest sama kalenica, ale i okapu, obróbek kominów czy krawędzi dachu. Ze specjalnie przygotowanego materiału (wiklina, leszczyna) strzecharz tworzy niemal koronkowe wzory, które przede wszystkim mają za zadanie dociskać materiał użyty na pokrycie, tworzy przy okazji oryginalne zdobienie dachu. Trwałość kalenicy tkanej 5-20 lat w zależności od rodzaju warstw użytego materiału.

Kalenice wrzosowe biorą swoją popularność z Niemiec. Na ostatnią warstwę trzciny, po ułożeniu dodatkowej warstwy mającej za zadanie odprowadzać na zewnątrz nadmiar wilgoci, układało się wrzos. Dziś dla zwiększenia trwałości obejmuje się go siatką drobno oczkową.

W ostatnich latach, z uwagi na większą trwałość,  kalenica wrzosowa nawet w Polsce zastępuje tradycyjną - słomianą, choć jest uzupełniana tradycyjnymi kozłami (często o wymyślnych kształtach). Kalenica wrzosowa podlega renowacji, co ok. 5-8 lat.

Kalenica trzcinowa (kraje śródziemnomorskie, Hiszpania, Italia, Afryka)
Tworzy ją, nałożona na ostatnią warstwę trzciny, ostra czapa ze stykających się górą, zszytych i przystrzyżonych odpowiednio snopków, ułożona w taki sposób, aby woda spływała wzdłuż źdźbeł, nie przedostając się pod pokrycie. Kalenica trzcinowa wytrzymuje do 25 lat.

Kalenica słomiana, z kozłami z łupków dębowych (Duńska)
Wykonywana jest z warstwy wodorostów morskich i z słomy żytniej. Taką kalenicę (bez dodatkowego uszczelnienia) możemy wykonać na dachu pokrytym strzechą w systemie zamkniętym. Jej trwałość jest najkrótsza, ale zapewnia ona w zamian doskonałą wentylację dzięki sztywnym blaszkom wodorostów, między którymi bez przeszkód cyrkuluje powietrze - należy ją odnawiać co ok. 5 lat

Do zwieńczania tych kalenic stosowało się kozły, zwykle z łupanego dębu, dziś ciosane, lub rżnięte. Kozły, poza funkcją ozdobną, dociskają jednocześnie materiał użyty do wykonania kalenicy, zapobiegając jego rozwiewaniu, oraz wybieraniu przez ptactwo.

Kalenica ceramiczna (Holandia, Belgia)
Ostatnio coraz większą popularność zdobywają kalenice wykonane z gotowych elementów ceramicznych, których zastosowanie podnosi zdecydowanie trwałość dachu krytego strzechą jak i jego bezpieczeństwo! Kalenice z tego materiału tradycyjnie wykonuje się w Niderlandach i Belgii. Przy kalenicy ceramicznej pamiętać należy o zapewnieniu właściwej wentylacji dachu.

Kalenica miedziana
Najnowszym rozwiązaniem dotyczącym wykonywania kalenic są elementy wykonane z blachy miedzianej - właściwie wykonana kalenica miedziana nie sprawia żadnych problemów, nie wymaga żadnych prac konserwacyjnych przy kalenicy w trakcie całego czasu eksploatacji dachu i jest równie bezpieczna jak kalenica ceramiczna a ponad to zmywane z powierzchni blachy tlenki zabezpieczają powierzchnię dachu przed nadmiernym rozwojem grzybów, mchów i glonów. Idealne rozwiązanie takiej kalenicy to zagięcie jej na ostro:

Stosowane też jest inne rozwiązanie, bardzo podobne w stylu do holenderskich gąsiorów ceramicznych. Należy pamiętać, iż dość duża powierzchnia elementów miedzianych może być przyczyną przedostawania się do gleby wokół budynku tlenków miedzi. Na dachu pokrytym trzciną nie instaluje się rynien i tlenki spłukiwane przez wody opadowe przedostają się bezpośrednio do gleby wokół budynku. W takim przypadku należy zapewnić sprawny system odprowadzania wód opadowych.

Jeśli zdecydują się Państwo na pokrycie dachu strzechą
- prosimy o wcześniejsze uzgodnienie terminu - kontakt:

poczta elektroniczna:dział obsługi klienta
telefon/fax:    +48 713872071
telefon komórkowy: +48 501517490, tel. English +48 509831354

ZAPRASZAMY !